Echoes

Ο χουλιγκανικός πολιτισμός, Του Αγγελου Σταγκου

Αν η Ελλάδα δεν καταρρεύσει από την οικονομία, θα καταρρεύσει λόγω της κυριαρχίας του χουλιγκανικού πολιτισμού. Δεν υπάρχει πλέον ελληνικός πολιτισμός, παρά μόνο στα βιβλία και στα κεφάλια κάποιων αμετανόητων ρομαντικών. Δεν υπάρχει ούτε δυτικός πολιτισμός, ο οποίος αναπτύχθηκε σε ένα βαθμό στη βάση του ελληνικού. Δεν υπάρχει καν ανατολικός ή βαλκανικός πολιτισμός, όπως διάφοροι με αποστροφή νομίζουν. Ο πολιτισμός που έχει επικρατήσει είναι ο χουλιγκανικός πολιτισμός.

Ο Νίξον τότε έγραψε ιστορία, η Κίνα γράφει σήμερα, του Minxin Pei

Οταν ο αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον ξεκίνησε για το ιστορικό του ταξίδι στην Κίνα πριν από 40 χρόνια, δεν μπορούσε να φανταστεί ποιες δυνάμεις θα απελευθέρωνε το ρίσκο αυτό που πήρε. Η άμεση διπλωματική επίπτωση βεβαίως ήταν ότι επαναδιαμόρφωσε την γεωπολιτική ισορροπία της Ευρασίας και έβαλε τη Σοβιετική Ενωση σε θέση άμυνας. Η μακροχρόνια επίπτωση όμως, η προσέγγιση της Αμερικής με την Κίνα, έγινε μόλις πρόσφατα εμφανής με την ένταξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στην παγκόσμια οικονομία.

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ», του Κώστα Βαξεβάνη

Χειρότερο απ' το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου
σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική,
που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ' τον
αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα
πάντα. Λίγο πριν απ' το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να
φοβάσαι τον εαυτό σου.

Η Μεταπολίτευση πέθανε, ζήτω ο Εμφύλιος, του Δημήτρη Ψυχογιού

Ο καπνός που βγαίνει ακόμη από τα ερείπια των πυρπολημένων κτιρίων δεν πρέπει να μας κρύψει τον ορίζοντα – που φοβάμαι είναι πιο σκοτεινός από τα αποκαΐδια. Ίσως αυτά που έγιναν την Κυριακή δεν είναι το τέλος των δεινών της χώρας αλλά απλώς ένας ακόμη σταθμός σε πορεία απολύτως επικίνδυνη.

Τα Παιδιά της Ευρώπης

Μπροστά, σήμερα.

Αθήνα, 12.02.2012

Η «γενιά της Ευρώπης» χρειάζεται να μιλήσει

Ψευδομακάβριος χορός, του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Πίνοντας, μια νύχτα με πανσέληνο.

Μας αξίζει αυτός ο συνδικαλισμός; του Γιώργου Σιακαντάρη

Ίσως ποτέ η χώρα δεν είχε ανάγκη του συνδικαλιστικού κινήματος απ’ όσο αυτό το διάστημα. Σήμερα στην Ελλάδα τίθενται υπό αμφισβήτηση κατακτήσεις του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος, οι οποίες αφορούν τα δικαιώματα των συλλογικών συμβάσεων, την προστασία των συνθηκών εργασίας, το ωράριο, τον ελεύθερο χρόνο, την προστασία των κοινωνικά ασθενέστερων. Πολλά απ’ αυτά ήσαν κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, όταν αυτό εξέφραζε σε μεγάλο βαθμό το γενικό και συλλογικό συμφέρον.

Από το 69 στο 99, του Κώστα Βαξεβάνη

Οι λύκοι της πραγματικότητας και το τέλος του lifestyle.

Για όνομα του Θεού, φύγετε! του Aπόστολου Δοξιάδη

Δεν ήμουν την περασμένη Κυριακή στην Παλιά Βουλή, στην εκδήλωση «Για την Ελλάδα, τώρα», αλλά γράφτηκε ότι η πιο ενδιαφέρουσα ομιλία ήταν της Αννας Διαμαντοπούλου και η πιο καλή παρέμβαση του Στέφανου Μάνου. Η υπουργός Παιδείας χειροκροτήθηκε θερμά από το κοινό, επειδή κατήγγειλε ξεκάθαρα συμπτώματα της πολιτικής μας παθολογίας αλλά, κυρίως, πρότεινε τολμηρές αλλαγές. Στη συνέχεια όμως ο Στέφανος Μάνος τής επεσήμανε: «Συμφωνώ απολύτως με τις αλλαγές που προτείνατε, αλλά θέλω να πω ότι αν, πιστεύοντάς τες, μένετε στο ΠΑΣΟΚ, αμφισβητώ την αξιοπιστία σας. Αν όμως μένετε γιατί νομίζετε ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να τις υλοποιήσει, τότε αμφισβητώ την ευθυκρισία σας».

Τα παιδιά του Παραδείσου, του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Στην Ελλάδα οι πλούσιοι θέλουν να αντιμετωπίζονται ως φτωχοί, οι πόρνες ως παρθένες, οι κλέφτες ως ευεργέτες και οι αυριανιστές ως σατιρικοί.

Ο πόλεμος των έξι ημερών, οι «γκάφες» και η χρεοκοπία, του Ζώη Τσώλη

Τώρα που πλησιάζει η ώρα για να προχωρήσει η Ελλάδα στην αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους - το περίφημο PSI plus ή κούρεμα ομολόγων - απόφαση με την οποία το χρέος μας θα μειωθεί κατά 100 δισ. ευρώ ή 48% του ΑΕΠ, μου έρχονται στο νου δύο δημοσιογραφικές ιστορίες.