Echoes

Η ευρωζώνη θα πληρώσει υψηλό τίμημα για τον γερμανικό οικονομικό ναρκισσισμό, του Hans Kundnani

Σε κάθε στάδιο της κρίσης του ευρώ κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών, η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ φάνηκε να κάνει το ελάχιστο που απαιτείται για τη διατήρηση του ενιαίου νομίσματος – αλλά τίποτα περισσότερο. Αυτή η μινιμαλιστική προσέγγιση για την κρίση του ευρώ μπορεί να κόστισε περισσότερο στη Γερμανία από ό, τι αν είχε ενεργήσει πιο γρήγορα και πιο αποφασιστικά. Από την άλλη πλευρά, έχει κρατήσει τον πληθωρισμό κάτω και το ευρώ αδύναμο- και τα δύο είναι καλά για τις γερμανικές εξαγωγές. Στην πραγματικότητα, ένας κυνικός θα μπορούσε να πεί οτι η σημερινή κατάσταση - ένα αδύναμο αλλά υπαρκτό ευρώ - είναι ιδανική για την εξαγωγική οικονομία της Γερμανίας.

Η Ευρώπη τρέμει μπροστά στην «Κυρία Όχι», του Γιώργου Τσιάρα

Μέρες οξείας «γερμανοφοβίας» - για να «κλέψουμε» έναν πρωτοσέλιδο τίτλο της «σαρκοζικής» κατά τα άλλα Figaro - ζει πλέον η Ευρώπη, καθώς όλα δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της Ένωσης τρέμει την μετατροπή της σε… Δ' Ράιχ! 

Στη σημερινή κρίση χρέουςr η Γερμανία είναι οι Η.Π.Α. του 1931, του Fabian Lindner

Μια χώρα αντιμετωπίζει μια οικονομική και πολιτική άβυσσο: η κυβέρνηση βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και ασκεί έντονες πολιτικές λιτότητας, οι δημόσιοι υπάλληλοι δέχονται τεράστιες περικοπές μισθών και οι φόροι αυξάνονται δραστικά, η οικονομία καταρρέει και τα ποσοστά ανεργίας εκτινάσσονται. Άνθρωποι συγκρούονται μεταξύ τους στο δρόμο ενώ οι τράπεζες καταρρέουν και το διεθνές κεφάλαιο φεύγει από τη χώρα. Η Ελλάδα το 2011; Όχι, η Γερμανία το 1931.

Μια εφιαλτική Ευρώπη, του Γιώργου Μαλούχου

Στην Αθήνα, η κυβέρνηση Παπαδήμου όδευε προς τις προγραμματικές δηλώσεις μετά από μια εφιαλτική για τη χώρα εβδομάδα. Στη Ρώμη ο Μόντι προσπαθούσε να συνθέσει τη νέα ιταλική κυβέρνηση υπό το βάρος της ολοκληρωτικής επίθεσης των «αγορών» που έφτασε πλέον στη χώρα του και όχι μόνο σε αυτήν: η Ευρώπη έμπαινε ξανά σε περιδίνηση τέτοια, που άγγιζε πια ως και τη Γαλλία. Δεν άγγιζε όμως το Βερολίνο. Αντιθέτως, την ίδια ώρα, στη Λειψία, η καγκελάριος Μέρκελ έβλεπε σε όλα αυτά – και το έλεγε δημόσια - μια μεγάλη «ευκαιρία». Και τη στιγμή ακριβώς που οι άλλοι έτρεμαν, εκείνη  τη στιγμή εξήγγειλε πανηγυρικά το νέο όραμα του Βερολίνου: τη γέννηση της γερμανικής «πολιτικής Ευρώπης».

Γιατί οι Γερμανοί ζηλεύουν τους μεσογειακούς λαούς; του Todd Buchholz

Η Ελλάδα είναι λυγισμένη και χρεοκοπημένη. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού της φτάνει σχεδόν το 10% του ΑΕΠ, ενώ οι Γερμανοί έχουν πνίξει το δικό τους έλλειμμα στο 1,5%. Ρωτήστε έναν τυπικό Γερμανό και θα σας πει: «Πίνουν και χορεύουν όλη μέρα. Εμείς περιμένουμε το ηλιοβασίλεμα για να ξεκινήσουμε». Αυτή είναι η εικόνα που έχει. Οι σκληρά εργαζόμενοι, πειθαρχημένοι Γερμανοί παραμένουν αξιόχρεοι και νηφάλιοι. Αντίθετα, οι γείτονες της Μεσογείου περιφέρονται σε γόνιμους αγρούς με ανθισμένες λεμονιές και ελιές.