Echoes

Μας αξίζει αυτός ο συνδικαλισμός; του Γιώργου Σιακαντάρη

Ίσως ποτέ η χώρα δεν είχε ανάγκη του συνδικαλιστικού κινήματος απ’ όσο αυτό το διάστημα. Σήμερα στην Ελλάδα τίθενται υπό αμφισβήτηση κατακτήσεις του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος, οι οποίες αφορούν τα δικαιώματα των συλλογικών συμβάσεων, την προστασία των συνθηκών εργασίας, το ωράριο, τον ελεύθερο χρόνο, την προστασία των κοινωνικά ασθενέστερων. Πολλά απ’ αυτά ήσαν κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, όταν αυτό εξέφραζε σε μεγάλο βαθμό το γενικό και συλλογικό συμφέρον.

Θεωρίες συνωμοσίας, της Σώτης Τριανταφύλλου

Σε περιόδους οικονομικής ύφεσης και γενικευμένης κρίσης ενισχύονται τα πολιτικά άκρα, η θρησκεία και οι θεωρίες συνωμοσίας. Ίσως εμείς οι Έλληνες να έχουμε σταθερή κλίση και στα τρία – τον τελευταίο καιρό επαναλαμβάνονται περισσότερο από ποτέ παλιές ιδέες, παλιές υποψίες και ψίθυροι: «υπάρχει διεθνές σχέδιο καταστροφής της Ελλάδας», «το κέντρο της Αθήνας υποβαθμίζεται για να το εκμεταλλευτούν οι εργολάβοι», «ο Παπανδρέου είναι πράκτορας»…

Μετρώ τους χτύπους, το αίμα μετρώ, του Ανδρέα Πετρουλάκη

"Δημιουργούμε τράπεζα αίματος. Γνωρίζουμε τις ανάγκες. Αγωνιζόμαστε για την πλήρη και δωρεάν κάλυψη των αναγκών όλης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αντιπαλεύουμε τη λογική της μετατροπής σε εμπόρευμα όλων των αγαθών και τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους που προωθούν τα επιτελεία της κυβέρνησης της Ε.Ε. και του κεφαλαίου. Το αίμα της εργατικής Τάξης το διαθέτουμε για τις ανάγκες των συναδέλφων μας όπου και όποτε απαιτείται δεν το χαρίζουμε στην κερδοφορία του κεφαλαίου."

Υπεράνθρωποι και μπουμπούνες, του Στέφανου Κασιμάτη

Κατ’ αρχάς, αναρωτιέμαι αν είναι σωστό να αναφέρομαι στον Κιμ Γιονγκ Ιλ ως τον «θανόντα» δικτάτορα της Β. Κορέας. Ποιος μας λέει ότι ο «Αγαπημένος Ηγέτης» πέθανε; Μπορεί να ανελήφθη εις ουρανούς. Αλλωστε ένας από τους επίσημους τίτλους του ήταν, αν δεν κάνω λάθος, αυτός του «δοξασμένου στρατηγού που κατέβηκε από τον ουρανό». Επομένως, φρόνιμο είναι να αποφύγω τη χρήση της συγκεκριμένης μετοχής.

Η αερολογία την εποχή της κρίσης…, του Χρήστου Μασσαλά

Η αερολογία είναι κυρίαρχο συστατικό του πολιτισμού μας. Όλοι ξέρουμε την ύπαρξη και την έκτασή της και μάλιστα συνεισφέρουμε στην αύξησή της, χωρίς να μας απασχολούν οι συνέπειές της στη ζωή του κοινωνικού συνόλου.

Η κοινωνική ευαισθησία στην τηλεόραση ήταν ανέκαθεν τζάμπα, της Ελίνας Τζανουδάκη

Εδώ και δυο χρόνια βλέπω τηλεόραση χωρίς τηλεκοντρόλ. Στις 8, την ώρα των ειδήσεων βάζω Μέγκα και παρακολουθώ ολόκληρο το δελτίο χωρίς ζάπινγκ. Νομίζω ότι το κάνω περισσότερο από συνήθεια και λιγότερο για ενημέρωση.

Δυο βήματα εμπρός, ένα βήμα πίσω, του Μίμη Ανδρουλάκη

 

Στο προεκλογικό “Ε, Πρόεδρε!” προειδοποιούσα για το “πρώτο θανάσιμο αμάρτημα” στη διαχείριση μιας κρίσης με τα παρακάτω χαρακτηριστικά λόγια: “Πρόεδρε...SOS! Το 60% τουλάχιστον της αποτυχίας της πολιτικής οφείλεται στον μη υπολογισμό του “Νόμου των Ακούσιων Συνεπειών”. Άλλο επιδιώκεις, άλλο προκύπτει. “Σπέρνεις σιτάρι, φυτρώνει κριθάρι”.

Όπερα μπούφα, του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Το κακό θέατρο του Παπανδρέου και η εξαγριωμένη γαλαρία

Θα πάρω την τύχη της χώρας στα χέρια μου και θα τη ρωτήσω: "Πού ήσουνα μωρή τόσο καιρό;" του Άρη Δημοκίδη

Όλοι αυτοί που ζητούσαν να ερωτηθούν για τη νέα δανειακή σύμβαση τώρα που, επιτέλους, θα ερωτηθούν κάνουν κόνξες!

Χρήσιμοι ηλίθιοι, του Νίκου Μπίστη

Θα πρέπει να έχετε παρατηρήσει ότι δεν χρησιμοποιώ βαριές εκφράσεις στα άρθρα μου. Σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση. Πρώτον γιατί η φράση «χρήσιμοι ηλίθιοι» έχει ενσωματωθεί στην πολιτική ορολογία από τότε που την χρησιμοποίησε ο Λένιν και δεύτερον γιατί μου είναι δύσκολο να περιγράψω με ελαφρύτερους όρους την συμπεριφορά και την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για τα θλιβερά γεγονότα της Θεσσαλονίκης.