Echoes

Ένας άλλος δρόμος για την Ευρώπη, από το Open Democracy

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν αρχικά ένα project ειρήνης. Οι ιδρυτές της ήθελαν να εξασφαλίσουν ότι ο πόλεμος, το Ολοκαύτωμα, ο ιμπεριαλισμός και η οικονομική ύφεση δεν θα συμβούν ξανά. Η ανατολική επέκταση μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου είχε ως στόχο την υπέρβαση των διαιρέσεων μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ωστόσο, τα τελευταία είκοσι χρόνια, η Ευρώπη είναι δέσμια του νεοφιλελευθερισμού. Το νόημα της Ευρώπης περιορίστηκε στην ενιαία αγορά και το ενιαίο νόμισμα, τις απελευθερώσεις και τις κερδοσκοπικές φούσκες, την απώλεια των δικαιωμάτων και την έκρηξη των ανισοτήτων.

Η ευρωζώνη θα πληρώσει υψηλό τίμημα για τον γερμανικό οικονομικό ναρκισσισμό, του Hans Kundnani

Σε κάθε στάδιο της κρίσης του ευρώ κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών, η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ φάνηκε να κάνει το ελάχιστο που απαιτείται για τη διατήρηση του ενιαίου νομίσματος – αλλά τίποτα περισσότερο. Αυτή η μινιμαλιστική προσέγγιση για την κρίση του ευρώ μπορεί να κόστισε περισσότερο στη Γερμανία από ό, τι αν είχε ενεργήσει πιο γρήγορα και πιο αποφασιστικά. Από την άλλη πλευρά, έχει κρατήσει τον πληθωρισμό κάτω και το ευρώ αδύναμο- και τα δύο είναι καλά για τις γερμανικές εξαγωγές. Στην πραγματικότητα, ένας κυνικός θα μπορούσε να πεί οτι η σημερινή κατάσταση - ένα αδύναμο αλλά υπαρκτό ευρώ - είναι ιδανική για την εξαγωγική οικονομία της Γερμανίας.

Ενάντια στους Mercozy, μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή, των Jean Quatremer, Luc Peillon και Nathalie Dubois

Πολλοστή σύνοδος κορυφής της τελευταίας ευκαιρίας; Τελευταία συνάντηση πριν από ένα νομισματικό, χρηματοπιστωτικό και οικονομικό big-bang;

Η καμένη συμφωνία, του Γιώργου Μαλούχου

Δεν πρόλαβε να παρέλθει ένα σαββατοκύριακο από τον… θρίαμβο της κυρίας Μέρκελ και η κατάσταση στην Ευρώπη είναι πλέον

Τελείωσε το ευρωπαϊκό όνειρο;, του Ian Buruma

Είχαν δίκιο, τελικά, οι ευρωσκεπτικιστές; Ηταν το όνειρο για μια ενωμένη Ευρώπη - εμπνευσμένο από φόβους για άλλον έναν ευρωπαϊκό πόλεμο, και στηριγμένο στην ιδεαλιστική ελπίδα ότι τα εθνικά κράτη ήταν απαρχαιωμένα και θα έδιναν τη θέση τους σε καλούς Ευρωπαίους - ένα ουτοπικό αδιέξοδο;

Κρίση της ευρωζώνης: η τρομακτική πορεία της Ευρώπης προς την παγκόσμια ασημαντότητα / του Τίμοθι Γκάρτον Ας

The eurozone crisis: a terrifying race to become a diminished world power

©The Guardian

Η Ευρώπη δεν πρόκειται να σωθεί ούτε σε αυτή τη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες. Στην καλύτερη περίπτωση θα επιβιώσει ενός ακόμα τραυματισμού της. Μετά τις τρέχουσες «10 μέρες να σωθεί το ευρώ», θα ακολουθήσουν 10 εβδομάδες, 10 μήνες, 10 χρόνια. Η «τρομακτική και πληκτική» κρίση της Ευρώπης, όπως την αποκάλεσε ένας παρατηρητής στις Βρυξέλλες θα συνεχιστεί κι άλλο, κι άλλο... Η 'Ανγκελα Μέρκελ (Angela Merkel) συγκρίνει την επιχείρηση διάσωσης της ευρωζώνης με έναν μαραθώνιο· στην πραγματικότητα μοιάζει με αγώνα ανωμάλου δρόμου, με πελώριους νερόλακκους κάθε τόσο.

Η Ευρώπη τρέμει μπροστά στην «Κυρία Όχι», του Γιώργου Τσιάρα

Μέρες οξείας «γερμανοφοβίας» - για να «κλέψουμε» έναν πρωτοσέλιδο τίτλο της «σαρκοζικής» κατά τα άλλα Figaro - ζει πλέον η Ευρώπη, καθώς όλα δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της Ένωσης τρέμει την μετατροπή της σε… Δ' Ράιχ! 

Προς νέο διχασμό; /του Γιώργου Πρεβελάκη

Συντηρητικοί και σοσιαλιστές διανοητές, ο Σάμιουελ Χάντινγκτον (Samuel Huntington) και οΙμπέρ Βεντρίν (Hubert Védrίne), διαβλέπουν με ιδιαίτερη ανησυχία το νέο ρήγμα στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών. Η ενοποίηση του κόσμου και η μείωση της σημασίας των συνόρων, ενίσχυσε τα κοσμοπολιτικά στοιχεία.

Στη σημερινή κρίση χρέουςr η Γερμανία είναι οι Η.Π.Α. του 1931, του Fabian Lindner

Μια χώρα αντιμετωπίζει μια οικονομική και πολιτική άβυσσο: η κυβέρνηση βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και ασκεί έντονες πολιτικές λιτότητας, οι δημόσιοι υπάλληλοι δέχονται τεράστιες περικοπές μισθών και οι φόροι αυξάνονται δραστικά, η οικονομία καταρρέει και τα ποσοστά ανεργίας εκτινάσσονται. Άνθρωποι συγκρούονται μεταξύ τους στο δρόμο ενώ οι τράπεζες καταρρέουν και το διεθνές κεφάλαιο φεύγει από τη χώρα. Η Ελλάδα το 2011; Όχι, η Γερμανία το 1931.

Τεχνοκράτες βαρετοί, ευρω-ρομαντικοί και απάνθρωποι, του Paul Krugman

Υπάρχει μια λέξη που την ακούω συνεχώς τις τελευταίες ημέρες: «τεχνοκράτης». Μερικές φορές την χρησιμοποιούν περιφρονητικά - οι δημιουργοί του ευρώ, μας λένε, ήταν τεχνοκράτες που απέτυχαν να λάβουν υπ' όψιν ανθρώπινους και πολιτισμικούς παράγοντες. Αλλες φορές την χρησιμοποιούν εγκωμιαστικά: οι άρτι ορκισθέντες πρωθυπουργοί της Ελλάδας και της Ιταλίας περιγράφονται ως τεχνοκράτες που θα αρθούν υπεράνω της πολιτικής και θα κάνουν ό,τι πρέπει να γίνει.