Echoes

Οι αφιλότιμοι, του Στέλιου Κούλογλου

Η ασθενική μνήμη του ελληνικού λαού και μερικές σουρεαλιστικές φιγούρες που θέλουν να μας ξανασώσουν.

"Αλίμονο στη χώρα που διοικείται από Βενιζέλους, από ανθρώπους που είναι ασυγκράτητοι και διψούν για επιβεβαίωση και αξιώματα."

Ολόκληρη η συνέντευξη του Αδαμάντιου Πεπελάση απο το ΜΟΝΟ #2

Η Μεταπολίτευση πέθανε, ζήτω ο Εμφύλιος, του Δημήτρη Ψυχογιού

Ο καπνός που βγαίνει ακόμη από τα ερείπια των πυρπολημένων κτιρίων δεν πρέπει να μας κρύψει τον ορίζοντα – που φοβάμαι είναι πιο σκοτεινός από τα αποκαΐδια. Ίσως αυτά που έγιναν την Κυριακή δεν είναι το τέλος των δεινών της χώρας αλλά απλώς ένας ακόμη σταθμός σε πορεία απολύτως επικίνδυνη.

Μας αξίζει αυτός ο συνδικαλισμός; του Γιώργου Σιακαντάρη

Ίσως ποτέ η χώρα δεν είχε ανάγκη του συνδικαλιστικού κινήματος απ’ όσο αυτό το διάστημα. Σήμερα στην Ελλάδα τίθενται υπό αμφισβήτηση κατακτήσεις του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος, οι οποίες αφορούν τα δικαιώματα των συλλογικών συμβάσεων, την προστασία των συνθηκών εργασίας, το ωράριο, τον ελεύθερο χρόνο, την προστασία των κοινωνικά ασθενέστερων. Πολλά απ’ αυτά ήσαν κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, όταν αυτό εξέφραζε σε μεγάλο βαθμό το γενικό και συλλογικό συμφέρον.

Για όνομα του Θεού, φύγετε! του Aπόστολου Δοξιάδη

Δεν ήμουν την περασμένη Κυριακή στην Παλιά Βουλή, στην εκδήλωση «Για την Ελλάδα, τώρα», αλλά γράφτηκε ότι η πιο ενδιαφέρουσα ομιλία ήταν της Αννας Διαμαντοπούλου και η πιο καλή παρέμβαση του Στέφανου Μάνου. Η υπουργός Παιδείας χειροκροτήθηκε θερμά από το κοινό, επειδή κατήγγειλε ξεκάθαρα συμπτώματα της πολιτικής μας παθολογίας αλλά, κυρίως, πρότεινε τολμηρές αλλαγές. Στη συνέχεια όμως ο Στέφανος Μάνος τής επεσήμανε: «Συμφωνώ απολύτως με τις αλλαγές που προτείνατε, αλλά θέλω να πω ότι αν, πιστεύοντάς τες, μένετε στο ΠΑΣΟΚ, αμφισβητώ την αξιοπιστία σας. Αν όμως μένετε γιατί νομίζετε ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να τις υλοποιήσει, τότε αμφισβητώ την ευθυκρισία σας».

Η κατανόηση του κόσμου είναι προϋπόθεση για την αλλαγή του, του Κωνσταντίνου Τσουκαλά

Αρχίζω από τον τίτλο του βιβλίου: Πώς να αλλάξουμε τον κόσμο. Αναφέρεται, το ξέρουμε όλοι, στη γνωστή θέση του Μαρξ για τον Φόυερμπαχ: οι φιλόσοφοι δεν αρκεί απλώς να κατανοήσουν τον κόσμο, πρέπει να τον αλλάξουν. Πρόκειται βέβαια για ένα σύνθημα, αλλά είναι πάρα πολύ σημαντικό. Και το ερώτημα πώς να αλλάξουμε τον κόσμο είναι, σήμερα, εξαιρετικά επείγον.

Ξένοι στο σπίτι, του Νίκου Μπίστη

Ακόμα και αν δεχτούμε ότι ακόμα ζουν στο ίδιο σπίτι είναι ξένοι. Το ΚΚΕ στέλνει συλλυπητήριο μήνυμα στον βαρυπενθούντα και λιμοκτονούντα λαό του σκοτεινού βασιλείου της Βόρειας Κορέας. Μαζί και αντιϊμπεριαλιστικό χαιρετισμό λες και ο ιμπεριαλισμός χρειάζεται να κάνει κάτι περισσότερο από όσα έχει κάνει το παρανοϊκό καθεστώς για να προετοιμάσει την αυριανή του κατάρρευση.

37 χρόνια μετά, του Στέλιου κούλογλου

Το έτος του γυμνού και ανίκανου βασιλιά.

«Καταλάβετε τα αμφιθέατρα»; του Dani Rodrik

Στις αρχές Νοεμβρίου μια ομάδα φοιτητών στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ έκανε αποχή και δεν πήγε στις παραδόσεις του δημοφιλούς εισαγωγικού μαθήματος «Οικονομικά 10» που διδάσκει ο συνάδελφος μου, Γκρεγκ Μάνκιου. Ηταν τμήμα μιας οργανωμένης μερίδας νέων που διαμαρτύρονται για τον τρόπο που διδάσκονται τα σύγχρονα Οικονομικά στα μεγαλύτερα ακαδημαϊκά ιδρύματα του κόσμου.

Ενάντια στους Mercozy, μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή, των Jean Quatremer, Luc Peillon και Nathalie Dubois

Πολλοστή σύνοδος κορυφής της τελευταίας ευκαιρίας; Τελευταία συνάντηση πριν από ένα νομισματικό, χρηματοπιστωτικό και οικονομικό big-bang;