Προχειρολογίες περί γραφής

Παντα υπαρχει μια απλη ιστορια.

Κατι που συμβαινει καθε μερα, που τυχαινει στο καθενα.

Ενας ερωτας, μια ατυχια, ενας χωρισμος, μια επιτυχια, μια αποτυχια, ο θανατος ...

Και υπαρχουν διαφοροι τροποι να μιλησεις για καθε ενα απ' αυτα.

Μια ρομαντικη, υπεροχη ιστορια στο γραπτο καποιου ευτελιζεται και μια κοινοτυπη απογειωνεται οταν μεσα απ' τις λεξεις καταφερει και περασει μια προσωπικη επαφη, μια σχεση αληθειας με το  υποκειμενο της ιστοριας.

Αυτο που ξεχωριζει τη τεχνη απο τη βητα διαλογη ειναι η σχεση. Με τις λεξεις, με την ιστορια, με τη ζωη.

Κατι απλο μπορει να γινει εξαισιο αν εστω και συνηθισμενες λεξεις ταιριαστουν με ενα τροπο που αναδεικνυει ή ανασυρει κατι μεσα στον αναγνωστη.

Γιατι ο αναγνωστης ακομα κι αν δεν το καταλαβαινει ψαχνει την αναφορα στο προσωπο του.

Το μονο εδαφος που γνωριζει να πατησει ειναι ο εαυτος του. Και κει μεσα υπαρχουν σημεια που δεν τα ξεγελαει το ψευτικο. Εκει αντηχει ενα συνταιριασμα των λεξεων που υποσχεται συμμετοχη, συνενοχη, βιωμα. Και μετα, πιστο στην υποσχεση του, τα αναδεικνυει.

Η μαγικη μεταμορφωση μεσα απο τις λεξεις χρειαζεται μια μαγικη συνεκτικη ουσια. 

Που τη βλεπω να εχει συστατικα της, την αληθεια, τον σεβασμο και την πιστη στο συναισθημα που θες να ζωντανεψεις.

(Υπάρχει μια απόλυτη και σαγηνευτική δύναμη μέσα στις απλές γραμμές και χρώματα του Nishijima. Και αν και τα  τοπία του είναι άδεια ειναι εν τούτοις γεμάτα απο την ηχώ μιάς ιστορίας)