Συμπληρωνοντας εναν ακριβως χρονο στο διαμερισμα του Qingdao, το αφηνω σημερα.
Παραμενω μονο σε αυτο του χωριου. Κλεινομαι κι αλλο, μαζευομαι.
Η διαμονη στο Qingdao ηταν αποσπασματικη, μονο Σαββατοκυριακα, τελικα η πληξη αυτης της πολης με εδιωξε.
Θα μου λειψει ομως η καταπληκτικη θεα απο τον 23ο στο λιμανι και το κοκκινο αγαλμα. Τα ιπταμενα κοκκινα φαναρακια τα Σαββατοβραδα και οι δεκαδες χαρταετοι τα Κυριακατικα απογευματα.
Η διαμονη μου εκει ειχε αρχισει μ'ενα ασχημο μεθυσι. Ακολουθωντας τη γραμμη "ποτε μη γραφεις γι αυτα που θελεις να ξεχασεις" το αφηνω να ζυμωθει στη ληθη, ισως καποτε βγαλει καποιο αποσταγμα που να αξιζει τον κοπο.
Αξεχαστη στιγμη σε αυτο το χωρο ηταν η πλησμονη που με κατελαβε ενω περπατουσα στη προκυμαια της πολης , εκεινο το κρυο μεσημερι στις 8 Μαρτιου, οταν μια περιεργη αναμνηση απο την Ιαπωνια το 2002 με συνεπηρε και γυρισα τρεχοντας σπιτι να γραψω την Αλλη. Απιστευτο συναισθημα, που ειμαι ευτυχης που εστω και για μια φορα το εζησα. Φανταζομαι αυτη η ικανοποιηση οτι μιλας με κατι βαθυ μεσα σου που ξαφνικα πεταγεται στο φως, καθαρο στο μολονοτι ανεξιχνιαστο νοημα του να ειναι η μεγαλυτερη ανταμοιβη αυτων που προσπαθουν να γραψουν.
Ηθελα αυτος να ειναι ο χωρος της ησυχιας μου. Ενα σημειο ψηλα, στο κεντρο της μεγαλης πολης, με θεα το λιμανι και τη κεντρικη λεωφορειο.
Η πυκνη ομιχλη ζωντανη στη παλαμη οταν την εβγαζα εξω απο το ανοιχτο παραθυρο ψηλα στα ογδοντα τοσα μετρα, ενα χερι μεσα στο συννεφο, θα ηθελα να μπορουσα να το ζωγραφισω ....
Δεν μου πηρε πολυ καιρο ν'ανακαλυψω οτι μια ομορφη θεα μπορει να ειναι σωσιβιο σε μια μεγαλη λυπη, μπορει να ειναι ομως απλως μια εικονα που σου υπενθυμιζει ξανα και ξανα το ποσο ξενος εισαι.
Εχτες το βραδυ σταθηκα μπροστα στο γυαλινο τοιχο για τελευταια φορα.
Η σκεψη να κρατησω το ομορφο διαμερισμα για ενα ακομα χρονο ηταν πολυ εντονη αλλα κατι μου ελεγε οτι η ανταμοιβη μου δεν θα ηταν αναλογη με το μεγεθος αυτης της υποχωρησης.
(αγαπημένος ο πινακας του Hasui, Snow at Jojo temple)
Comments