Διαβασα, μεσα σε μια μερα, μια επιτομη ιστορια της Κινας.
Βολευε και η περισταση, ολη μερα το καραβι ακινητο λογω ομιχλης.
Αρχιζε απο την προιστορικη περιοδο και εφτανε μεχρι τις αρχες του '90.
Ενα περιεργο συναισθημα με πλημυριζε στην πορεια.
Η κοντινοτερη λεξη που μου ερχεται ειναι ιλιγγος αλλα την υπερβαινει κατα τι.
Αναγκαστικα, λογω χωρου δεν μπορουσε να σταθει σε λεπτομερειες, κι ετσι εβλεπες το πλατω της ιστοριας σαν μια εικονα ειδωμενη απο ψηλα, σαν μια θεα απο αεροπλανο.
Οι λεπτομερειες του εδαφους, η ζωη μεσα στους θαμνους του χρονου, στα δαση, στα εσωτερικα των πολεων δεν ειναι ορατη και κατανοητη μεχρι που ενα κυμα, μια φωτια, ενας πολεμος τα σαρωσει ολα και εκατομυρια ανθρωποι χαθουν.
Αυτο να επαναλαμβανεται ξανα και ξανα μεσα στο χρονο.
Βασιλεις να μεταβιβαζουν την εξουσια στα παιδια τους, να καμωνονται αποφασεις που μονο σε βαθος χρονου βλεπεις τις καλες ή ολεθριες συνεπειες τους.
Και ολη αυτη η διαδοχη ηγετων, που γεμιζαν τα παλατια τους συζυγους, παλλακιδες, χρυσαφι, ευνοιες, ιντριγκες. Που την μια στιγμη φιλοσοφουσαν περι σεβασμο στους προγονους και την αλλη θυσιαζαν τους συγχρονους τους στα πεδια των μαχων κατα χιλιαδες.
Η διπλη χρηση της μορφωσης σε προβληματιζει, αφορμη για παιδευση των ανθρωπων, αλλα και μεσο ποδηγεσιας καθως για αιωνες γινοταν εντρυφηση στα ιδια και στα ιδια κειμενα, και καθε αλλαγη σε ενα πλαισιο σκεψης αντιμετωπιζοταν σαν εχθρικη πραξη.
Αλλα περισσοτερο απ' ολα σε ζαλιζει αυτη ατελειωτη σειρα των νεκρων, στα πεδια των μαχων και των λιμων. Ανθρωποι που δεν προλαβαιναν να σκεφτουν κατι περα απο την βασανιστικη καθημερινη επιβιωση, να γινονται σκονη, υπηρετωντας ή πολεμωντας.
Κατα μια - ανωφελη γι αυτους - εννοια, οι μονοι τυχεροι της μνημης, οι ελαχιστοι που αφησαν πισω τους καποιο μελανι σε χαρτι, καποια αντικειμενα που εμειναν στο χρονο.
Comments