Η διεργασία των λέξεων

(ποιημα του Λου Τζι)

Ψαξε τις λεξεις και τη σφαιρα της σκεψης

και υστερα βρες τη σωστη σειρα,

αφαιρεσε τη λαμπερη τους οψη

και σημανε εικονες για ν'ακουσεις πως ηχουν.

Φυλλωματα φυτρωνουν ηδη στο κλαδι μιας νεας σκεψης.

Τωρα του ρυακιου βρες την πηγη.

φερε στο φως αυτα που 'ναι κρυμμενα

ή το περιτεχνο πλασε απ' την απλοτητα.

Τα ζωα τρεμουν μπρος της τιγρης την πολυχρωμη στολη

και τα πουλια αναριγουν σαν αντικρυσουν δρακο,

υπαρχουν λεξεις που 'ναι πλασμενες η μια για την αλλη

κι αλλες που δεν ταιριαζουν, σαν ροκανισμενα δοντια,

μα οταν εισαι γαληνιος και καθαρος,

το πνευμα σου βρισκει τις λεξεις τις αληθινες.

Με τη γη και τον ουρανο μεσα στο κεφαλι σου,

τιποτα δεν ξεφευγει απο την πενα που κρατας στο χερι σου.

Ειναι δυσκολα να ξεκινησεις στην αρχη,

οδυνηρο, σα να μιλας με χειλη σκασμενα απ' το κρυο,

ομως στο τελος οι λεξεις θ' αναβλυσουν μαζι με το μελανι.

Η ουσια συγκρατει το περιεχομενο, οπως ο κορμος το δενδρο,

η γλωσσα βγαζει κλαδια, φυλλα και καρπους.

Τωρα οι λεξεις και το περιεχομενο ταιριαζουν,

οπως το προσωπο σου με αυτο που νιωθεις -

οταν εισαι ευτυχισμενος χαμογελα

κι οταν πονα η καρδια σου αναστεναξε.

Ειναι φορες που ευκολα μπορεις ν'αυτοσχεδιασεις.

Κι αλλες που απλως δαγκωνεις το χρωστηρα βαθια συλλογισμενος.

(Hasui, Rain οι λεξεις ειναι τοσο διαφανα κρυμμενες)