Εχω ενα δικο μου τροπο να ειμαι ρατσιστης.
Δεν αμφιβαλλω οτι ολοι οι αλλοι ομο(?)ιδεατες μου ειναι ιδιοι αλλα εγω εχω ενα προσωπικο τροπο και ειμαι πλεον αρκετα ωριμος να τον αποδεχτω παρόλο που για χρονια τον αντιπαλευα.
Ειμαι ρατσιστης γιατι ειμαι εξυπνος. Μεγαλωσα και ενηλικιωθηκα με αυτη τη σωστη εντυπωση. Και οταν γνωριζεις καλα οτι ανηκεις σε αυτη την κλειστη καστα αναπτυσσεται μεσα σου μια συγκαταβαση για τους αλλους (στα προθυρα της εφηβειας ή της ενηλικιωσης ειναι μονο συγκαταβαση καθως το μισος δε βρισκει ακομα προσφορο εδαφος μεσα στο ασχηματοποιητο ιδεαλισμο).
Αναπτυχθηκε στη πορεια οταν δεν ειχα πραγματα που ηθελα και μου αναπτυχθηκε-μαζι με το στοιχειο του μισους που ελειπε πριν-σαν μια απορια για την ευμαρεια των αλλων που την ειχαν πετυχει παρ'ολη την δικη μου ανωτερη ευφυια.
Αργοτερα απεκτησα κι εγω πραγματα. Ο ρατσισμος μου αρχισε να παιρνει πιο στερεη μορφη καθως η επιβεβαιωση της εξυπναδας μου ηταν πλεον αποδεδειγμενη και καθημερινα επιβεβαιουμενη. Αρχισα λοιπον να νιωθω μια ξεκαθαρη απεχθεια γι αυτους που δεν ειχαν. Ας πουμε οτι στις καλες μου την καλυπτα κατω απο μια λυπη-συμπαθεια γι αυτους αλλα ηξερα καλα οτι τοτε δεν ημουνα ο εαυτος μου. Μονο οταν αφηνα να εκδηλωνεται αβιαστα η απεχθεια μου, μονο τοτε ενιωθα την πληροτητα που νιωθει καποιος οταν το πνευμα του ερχεται και κουμπωνει πανω στις ιδεες του σαν παλιο, γνωριμο πουκαμισο.
Ειχα βεβαια τις ενοχες μου. Καποια καταλοιπα διαβασματων, καποιες μνημες παλαιας μου ανεχειας δεν με αφηναν σε ησυχια και η αυτοαποδοχη των ιδεων μου ειχε σκαμπανεβασματα.
Η τυχη τα εφερε και εζησα σε ξενους τοπους. Και ηταν τυχη γιατι ο ρατσισμος μου βρηκε πλεον την μορφη του, τελικη, αποενοχοποιημενη και με δυνατη υποστηριξη απο τα συναισθηματα μου.
Καθε συνηθεια των αυτοχθονων, καθε τι διαφορετικο απο την μητερα πατριδα μου-που αναντιρητα ειναι μια ωραια χωρα με σπουδαια ιστορια-επαιρνε στα ματια μου το χρωμα της ευτελειας και της ανοησιας. Οταν δε εβλεπα ομοιοτητα εβλεπα και αντιγραφη του πατριου πνευματος.
Αρχισα να εκτιμω τις αδυναμιες της φυλης μου σαν δειγμα της ιδιαιτερης και μοναδικης ιδιοσυγκρασιας μας, οσο μακρια και να ηταν απο τα προβεβλημενα ιδεωδη των προγονων μου. Η μεταλλαξη αυτη δεν με πειραζε, ασε δε που στο διαβα της ιστοριας μας εβλεπα σκοτεινες σελιδες που εμοιαζαν να ειναι το μυστικο κλειδι που συνεδεε παθη και ασχημιες του παροντος με προγονικα ελαττωματα. Τα οποια ομως στην αχλυ του χρονου χρωματιζονταν με χρωματα αλλα, ιδιαιτερα που δεν ταιριαζαν στον καμβα του παροντος. Ετσι ειχα την δυνατοτητα και την ευκολια να καταγγελω τα σημερινα κακως κειμενα και συχρονως να αναγνωριζω στα παθη των προγονων μια μεγαλοσυνη.
Δεν πρεπει να μεινει χωρις ιδιαιτερη υπομνηση οτι οι αυτοχθονες ηταν εκ φυσεως ασχημοτεροι και απο εμενα και απο τους συμπατριωτες μου. Οι δε συνηθειες τους ηταν απο ανοητες εως αποκρουστικες. Τα ρουχα τους, η μανια τους να καπνιζουν (ή να μην καπνιζουν αργοτερα οταν το εκοψα), το ποσο νωρις κοιμοντουσαν, η μη αρεσκεια τους στον καφε, η συνηθεια τους να πινουν τη μπυρα ζεστη, τα μπιχλιμπιδια που στολιζαν τους Βουδες τους, οι σαλτσες των φαγητων τους, η επιπεδοτητα της πισω οψης των γυναικων τους, οι προληψεις τους για τυχερους αριθμους και ζωδια, τα απιστευτα ιστορικα λαθη που ειχαν υποπεσει οι ηγεσιες τους στο παρελθον, το χαμηλου επιπεδου ποδοσφαιρικο τους πρωταθλημα, η κακη τους οδηγηση-που συνυφασμενη με την φυσικη τους ηρεμια με εξοργιζε περισσοτερο, τα αθλια τηλεοπτικα τους προγραμματα αλλα κυριως κυριως κυριως το οτι δεν αναγνωριζαν την εμφυτη εξυπναδα-ανωτεροτητα μου ετσι οπως το προβλημα της διαφορας της γλωσσας δεν μου εδινε πολλες ευκαιριες να τους την αποδειξω οσο ευκολα ηξερα οτι μπορουσα.
Δεν ειναι και λιγα και οφειλεται να μου το αναγνωρισετε.
Τα κατανοησα καλα και οταν ενιωσα την απεχθεια μου για τον Πακιστανο που ηρθε να μου καθαρισει τα τζαμια στην Καβαλας παραμονη Χριστουγεννα δεν ενιωσα καμια ενοχη. Ισα ισα τον μισησα περισσοτερο γιατι καποιες προσκαιρa ερωτηματα που μου γεννησε ηταν αφορμη να μου χαλασουν σε μεγαλο βαθμο τις διακοπες. Τουλαχιστον στη χωρα που με φιλοξενει τωρα-τι με φιλοξενει δηλαδη; εγω της κανω την τιμη να την εμπλουτιζω με την παρουσια μου- δεν βλεπω τετοια φαινομενα. Εχουν βεβαια και αυτοι αρκετους παριες αλλα προερχονται απο επαρχιες κατωτερες και υποδεεστερες απο αυτη που ζω.
(Hasui, Snow at Shiknkawabata)
Έχεις ένα μοναδικό τρόπο να αυτοσαρκάζεσαι που μου αρέσει. Καλώς σε ξαναβρήκα!!!
Posted by: Meropi | 01/14/2010 at 05:51 PM
Ω αγαπητοτατη μου Μεροπη, σ'ευχαριστω!
Μου εκανε ξερεις και ποδαρικο στα σχολια :)
Posted by: Radio | 01/16/2010 at 08:54 AM
Ρε τι άδωνης είσαι εσύ....
χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Εξαιρετικό!!!!
(και στο σκούρο φόντο, πολύ πιο εντυπωσιακό απο οπουδήποτε αλλού... :)
Posted by: foradastoaloni | 01/19/2010 at 10:28 AM