Πριν ενα περιπου μηνα τελειωσα το Sexus του Χενρυ Μιλερ.
Εμβληματικο βιβλιο, που το παραγγειλα μεσα στην εξαψη της απολαυσης που μου χαρισε ο Τροπικος του Καρκινου που ειχα διαβασει ακριβως πριν.
Η εμμονικη ενασχοληση του συγγραφεα με το σεξ που το αρπαζει οπου και οποτε το βρει ευκαιρο, μην υπολογιζοντας κανεναν ηθικο ή κοινωνικο εμποδιο μπλεκεται με την θεικη του μανια να εκφραστει, να γραψει, να εκτεθει. Σαν ενα αρχαιο ζωο να υπαρχει μεσα του και δικαιωνει τις ατελειωτες και σοκαριστικες καποτε καποτε ορμες του μεσω ενος ορμητικου, ξεφρενου ποιητικου λογου.
Ψαχνει μεσα στο σωμα του να βρει τη ψυχη του, βρωμιζεται απο τα ενστικτα του και λαμβανει συγχωρεση μεσω ενος ποταμου λεξεων που καθαριζουν το κτηνος αποκαλυπτοντας τον ανθρωπο γυμνο απο συμβασεις και δυνατο μεσα στην επιμονη αναζητηση της ηδονης και μονο.
Μια απαντηση ερχεται σαραντατοσα χρονια αργοτερα απο τον Νικ Κέιβ, στο Ο θανατος του Μπανι Μανρο.
Το επιασα στα χερια μου το μεσημερι και μου γραπωσε το μυαλο ολη μερα μεχρι αργα το επομενο πρωι που το τελειωσα. Εχει περασει μια βδομαδα απο τοτε και ακομα στριφογυρναει μεσα μου, σαν επιμονη τυψη, σαν υπομνηση οτι οχι δεν επιτρεπονται ολα, οτι μπορει ο Χενρι μπορει να δικαιωνεται μεσω της υψηλης του τεχνης αλλα εαν περαστουν καποια ορια ακριβως μετα υπαρχει η τρελλα και ο πονος των αλλων.
Το θεμα ειναι το ιδιο, μια ακατασχετη εμμονη με το σεξ, μια καννιβαλικη πεινα που δεν ησυχαζει με τιποτα και ειναι αμετρητα τα Στοπ που ο μανιασμενος παιρνει σβαρνα στο διαβα του.
Αυτη η φωτια που σερνεται μεσα του μοιραια θα τον φαει ζωντανο, μην αφηνοντας ενα ελαχιστο καλο ιχνος παρα μονο μια ολοσχερη καταστροφη.
Βρισκω πιο αληθινο το βιβλιο του Κέιβ, με κανει να θελω να πω οτι ο καλλιτεχνης του Μιλλερ που τα δικαιουται λογω της ιερης του φλογας δεν ειναι παρα ενα τεχνασμα, και η φωτια ειναι φωτια εν τελει ο ρολος της μπορει να ειναι διπλος αλλα το καταστροφικο στοιχειο θα μιλησει τελευταιο. Ο Υπερανθρωπος χωρις ηθικους δεσμους ειναι μονο μια λογοτεχνικη συλληψη. Ακομα και η τραγικη Εμα Μποβαρυ παρόλη τη συναισθηματικη ενδυμασια που περιβαλλει τα παθη της ερχεται να το επιβεβαιωσει. Βεβαια χωρις αυτη τη φωτια δεν θα υπηρχε και αυτο το επος στον σωματικο ερωτα, οπως χωρις τα κρασια, τα ουισκια, τις μπυρες δεν θα υπηρχαν και τοσα αλλα. Αν ο καλλιτεχνης δινει νοημα στην αυτοκαταστροφη του μεσω του εργου του, ολοι οι αλλοι απλως τρεχουν πισω απο την ηδονη με νομισμα τις τυψεις, το φοβο, το χρονο.
Μια ακομα ομως τεραστια αν και αφελης σε πρωτη προσεγγιση της ερωτηση αναφυεται μοιραια. Γιατι το αχαλινωτο σεξ τελικα τραυματιζει τοσο τους κοντινους στο δραστη ανθρωπους οσο και τον ιδιο;
Υπαρχει μια απροσπελαστη ηθικη αρχη ή οι κοινωνικες συμβασεις καταφερνουν να καθοριζουν τοσο βαθεια τις τυχες των ανθρωπων;
Comments