Μοιαζει σαν ολα να εχουν συμβει και ολα τα επομενα να μην εχουν σημασια.
Σα να ξεκοψε χωρις και η ιδια να καταλαβει πως απο ενα δρομο που ολοι οι αλλοι γνωστικα συνεχιζουν ν' ακολουθουν.
Αρνειται την επιστροφη γιατι αυτο που πλεον γνωριζει εχει κανει μια βαθεια χαραγματια στην προηγουμενη ταξη.
Μια απωλεια ειναι διαχυτη αλλα και μια δυναμη οχι το ιδιο εντονη και διαχυτη αλλα εσωτερικη.
Καταλαβαινεις οτι ηταν καλη ερωμενη και τωρα αυτο εχει πεταχτει πισω ανεπιστρεπτι, θα μπορουσε επισης να ειναι καλη συζυγος και μητερα αλλα σαν μια πορτα να εχει κλεισει και να ηταν η μονη ή η τελευταια.
Τωρα θα ειναι μονη της και καθετι που θα προκυψει θα εχει τη σφραγιδα της συγκαταβασης της και μονο και οχι του παθους.
Αυτο δοκιμαστηκε και η επιγευση του ειναι σαν του μαυρου καφε που στο φλυτζανι τρεμει στο χερι της.
Comments