Radio Nowhere

Η κάθε μέρα θέλει ένα πείσμα ...

Piano Magic - Love & Music

 ... σκοινί να την τραβάει από την ελπίδα στη λήθη

Χαλασμένο καλοκαίρι

 

 

Thievery Corporation - Overstand

 

 

Σα να πέφτεις απ' τον ήλιο,

Και λίγο πρίν η καμμένη μύτη σου συντριβεί στη γη,

Να σκέφτεσαι,

Κι αν τόσες αντιφάσεις είναι δυνατές,

Η σύμπτωσή τους δεν είναι

Αντίφαση.

Βροχή

 

Quantic - Life in the Rain

Βρέχει τις τελευταίες τρείς μέρες συνέχεια.

Είμαι πολύ ψηλά, στον δέκατοέβδομο, δεν μπορώ να δω τη βροχή, αλλά την καταλαβαίνω απο μιά υδρορόη που περνά μέσα απ' το διαμέρισμα και ξαφνικά αρχίζει και κελαρύζει.

Τότε είτε βγάζω το κεφάλι απ' το παράθυρο και γυρίζω το πρόσωπο προς τα πάνω είτε παίρνω το αμάξι και οδηγώ στη βροχή.

Η βροχή αλλάζει τη πόλη,

τη συμπεριφορά των ανθρώπων,

τήν όραση.

Δεν ξέρω που πάω ή που θέλω να πάω γιατί ποτέ δεν έκανα αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου.

Ποτέ πριν.

Τώρα, ενώ νιώθω ότι πρέπει να το ρωτήσω, πάλι το αφήνω.

Αν και η ίδια η βροχή με προκαλεί να αναρωτηθώ η ίδια με κάνει και να το ξεχάσω.

 

Δύο άνδρες ένα μεσημέρι

Aria

 Είχα σχεδόν κάνει το γύρο της λίμνης και είχα βγάλει δεκάδες φωτογραφίες αλλά μόλις είδα τους δύο άνδρες να στέκονται κάτω από το δένδρο ένιωσα μιά ευχάριστη ταραχή καθώς η εικόνα μου έφερε στο μυαλό μιά παλιά κινεζική γκραβούρα που με είχε κάποτε εντυπωσιάσει. Ενας δάσκαλος μιλούσε στο μαθητή του κάτω απο ένα ψηλό πεύκο, στην άκρη υπήρχε ένα ποτάμι.

Εδώ δεν υπήρχε δάσκαλος και το ρυάκι, πίσω απ' τη φιγούρα με το κασκέτο, ήταν ξερό, μόνο οι δύο άνδρες που συζητούσαν τόσο ήρεμα, που αρκούσε ο αέρας στα φύλλα για να μην ακούγονται.

Υπήρχαν μόνο τρία σπίτια όλα κι όλα γύρω απ' τη λίμνη και όχι πολύ κοντά το ένα στο άλλο, το χωριό ήταν κι αυτό αρκετά μακριά, κι έτσι σκέφτηκα ότι αυτή η συνάντηση στο δένδρο στο μικρό γεφύρι -στο γεφύρι στέκομαι εγώ - είναι το κοινωνικό γεγονός της ημέρας, ίσως είναι η ώρα που περιμένουν κάθε μέρα.

Πίσω ένα μικρό περιβόλι έχει μια ταμπέλα, σκέφτηκα ότι πωλείται, ότι το αγόραζα μαζί με το μικρό σπίτι στα δεξιά μου,

μπροστά στο γεφυράκι και τη λίμνη, να ξύπναγα τα πρωινά κι έβλεπα τη λίμνη, μετά να σκάλιζα το περιβόλι, και μετά το μεσημέρι να πήγαινα κι εγώ μόλις η ζέστη δυνάμωνε κάτω απ' το δένδρο, πάνω στη πέτρα, και να μίλαγα για πράγματα λυτρωτικά ασήμαντα. 

Να ζούσα σ' αυτή τη λίμνη.

Γλυκό και μονότονο, καμία δέσμευση και καμία υπόσχεση.

 Ποιός το αντέχει;

Τόση ηρεμία.

 
Σε μία βδομάδα ξέρεις τι γίνεται σε κάθε λόχμη. 

...............................................................................................

Στο σπίτι, παίζοντας με τα χρώματα, μου γεννήθηκε ξαφνικά η ιδέα

να πλησιάσω εκείνη την εικόνα, την πρώτη που είχα δεί, 

και που κατά ένα τρόπο σίγουρο αλλά ανερμήνευτο με είχε φέρει εδώ,

γιά να διαπιστώσω, όχι χωρίς έκπληξη,

ότι όσο αφαιρούσα χρώματα, φώς, αντιθέσεις,

κάτι, κάπου, σ' ένα χώρο που μόλις αισθανόμουν ότι υπήρχε,

 το ισοζύγιο παρέμενε σταθερό.

Μικρές ανασκαφές γιά καλό σκοπό

Μ' αρεσει

η στιγμη που βγαινει το φεγγαρι πανω απ' τα βουνα,

και η πρωτη φορα που το καραβι ακουμπα τη θαλασσα,

το πως ρουφα το ματωμενο της δαχτυλο,

τα καβουρακια που χανουν το δρομο τους στην αμπωτη,

το τάι τσι με σπαθια που παιζουν οι γριουλες στο παρκο,

τα ματια της κορης μου στο αεροδρομιο,

το πως σηκωνει το ποδι του ο σκυλος μας και μου κατουρα το παπουτσι,

ο ηχος του αντιβάιρους μολις βρισκει ιό και τον διαγραφει,

οι μοναχοι με τα πορτοκαλι φορεματα,

τα ξυρισμενα τους κεφαλια, 

το χρυσοψαρο μου που γερνώντας γινεται ασπρο,

η σιγουρη γνωση πως ειμαι ο μονος ξυπνιος τρεις η ωρα στη πολη,

τα τηλεφωνηματα απ' το χωριο και πως φωναζουν γιατι φοβουνται οτι ειμαι μακρια δεν τους ακουω,

η εγνοια τους να μου κρυψουν τις αρρωστιες τους,

ο υπνος στο αμαξι με βροχη,

το πως ξανοιγουν τα προσωπα των ναυτικων οταν η γυναικα τους πλησιαζει,

τα ελληνικα στο στομα των ξενων κοριτσιων,

το να γραφω μια ιστορια,

το ν'ακουμπω το χερι μου στον ωμο του φιλου,

το πως ανοιγουν τα φυλλα του πρασινου τσαγιου στο νερο,

η κοκκινη κλωστη που φορουν οι κινεζες γυρω απ'τη μεση για να τους φερει τυχη,

ενα σχολιο απο καρδιας στο μπλογκ,

το ποδοσφαιρο στην αμμουδια με ομιχλη,

το πακετο με τα βιβλια μια φορα το τριμηνο,

τα πορτοκαλι φωτα που αναβοσβηνουν στους αδειους δρομους,

η μυρωδια του πρασινου σαπουνιου,

η περιγραφη της φυσης στο Παπαδιαμαντη,

η Βραζιλιανικη γλωσσα,

τα κοριτσια που διαβαζουν βιβλιο στο παγκακι,

η γυρισμενη πλατη που δειχνει τη προσηλωση της γυναικας που μαγειρευει,

τα ονειρα οτι πεταω,

 

Τα άδεια μπαρ

Παντα μου αρεσαν τα αδεια μπαρ.
Εκει που η πικρα κοβει τη τραπουλα.
Εκει που η αληθεια ερχεται σα σφαιρα σε αργη κινηση και εχεις ολο το καιρο να τη βλεπεις ετσι οπως στροβιλιζεται σε αυτη τη πιο τελεια ευθεια απ' ολες.
Ποτε δε μου αρεσε η φασαρια, εκει που η μοναξια σκεπαζεται με χαζογελα και χτυπηματα στον ωμο.
Εκει που η σκεψη σκεπαζεται.
Αυτο που πρεπει να μαθεις απο τη ζωη ειναι το αδειο μπαρ.
Η γιορτη που τελειωσε, η παρεα που εφυγε, οι γνωστοι που γιναν αγνωστοι, τα κοριτσια που αγαπησες και τωρα μακαριος ευχεσαι να τα ειχαν γευτει και οι φιλοι σου.
Η θλιμμενη μαμα-σα που ηξερε απο πριν οτι το τελευταιο χαρτι ποτε δε κανει το χατιρι σου και αυτη η γνωση ειναι που της χαριζει την πιο ακριβη ομορφια.
Αυτη που δεν τη ξερει.

Το μονο κακο ειναι οτι τα αδεια μπαρ, αυτοι οι σπανιοι διαλογισμοι -τοσο στερεοι, τους πιανεις στη παλαμη σου- κρατανε λιγο.
Και μενουν μονο ενα στιγμιοτυπο.
Δεν ξεχνιεται, κανενα αδειο μπαρ δε ξεχνιεται οσο κι αν κανενας δε θελει να το θυμαται.
Ερχεται και καρφωνεται μες στο μυαλο σου.
Βρισκει τη γωνια του και μενει.

Ψαχτα, πιες ενα ποτο, βγαλε τη γλωσσα σου και πιασε τον αερα του.

Μια ωρα εκει ειναι μια βασιλεια.

Πιες, καπνισε και κοιτα.