Radio Nowhere

Νωθρή απογραφή Ι

 

Little People - Basique

 

Κάθομαι και μετράω το ευεργετικό τέλος όλων των αντικειμένων εδώ μέσα που δεν χρειάζονται αντικατάσταση μέχρι να φύγω, για τα καλά αυτή τη φορά.

Ο καφές, αρκεί για δυό βδομάδες, για δυό-τρείς μέρες θα ξεμείνω αλλά όχι δεν πάω να πάρω άλλον. Δεν μπορώ ν'α ανεχτώ την ιδέα ενός μισογεμάτου πακέτου καφέ στο άδειο σπίτι.

Το υγρό για τα πιάτα. Το ίδιο. Κι αν δεν φτάσει θα τ' αφήσω όλα άπλυτα και βρώμικα όπως τόσα άλλα.

Τα μπουκάλια με το νερό. Μιά εξάδα θα περισέψει. Θα τα στοιβάξω στη πιό σκοτεινή γωνία πίσω απ' τη σκάλα. Ισως να μην τα βρει και κανείς ποτέ. Θα τα φαντάζομαι εκεί, πιστά, στοιχισμένα, σφραγισμένα, αόρατα.

Τα μακαρόνια. Θα τα πάρουν οι καθαρίστριες πιθανότατα. Θα προσπαθήσουν να τα μαγειρέψουν, δεν θα τους αρέσουν, θα τα πετάξουν.

Βέβαια αν ήταν δυνατό θα ήθελα να τα πάρω όλα και να τα πετάξω στη πιό κοντινή χωματερή, να κατεβάσω κάδρα, να ξεβιδώσω τις λάμπες, τις άδειες κρεμάστρες μεσα στη ντουλάπα.

Θα το έκανα αυτό αν είχε κάποιο νόημα.

Αλλά δεν έχει γιατί ξέρω.

Ολο και κάποιο κουμπί θα έχει παραπέσει κάπου, κάποια μοναχική κάλτσα, κάποιο κομμένο νύχι, νεκρό δέρμα σκόνη εδώ κι εκεί, σε καναπέδες και πετσέτες.

Δεν γίνεται να εξαφανιστούν όλα.

Αλλωστε κανείς δεν θα ψάξει για τέτοια ποταπά ίχνη.

Είσαι εδώ και μετά δεν είσαι.

Τελείωσε.

Σημείο κατανόησης

 

Alexandre Desplat - River

 

 

 Στο βάθος κάθε εικόνας,

κάτω από φύλλα επάλληλα,

υπάρχει ότι σ' έφερε 

στο σημείο αυτό,

του χρόνου και του κόσμου,

 

 

ακομα κι αν δε φαίνεται,

σε κοιτά και το διακρίνεις, 

γι' άλλους στην έρημο είναι το νερό τους,

στη πλατεία η μόνωση,

στη σιωπή οι λέξεις,

στη πέτρα το άνθος,

χάνεται η εικόνα,

το κάδρο της, 

μα το σημείο είναι κεί,

ένα λαμπερό κομμάτι 

από κενό 

που βλέπεις το πρόσωπό σου.

 

 

 

 

 

 

Άμπωτη

 

 

Bonobo - Terrapin

 

 

 

Πάω στη χρυσή αμμουδιά

με μισή καρδιά

 

 

αλλά η θάλασσα έχει τραβηχτεί 

και περπατάς σαν πάνω σε ασήμι,

 

λαθραία όμως

και μηχανικά

 

σα διαβατάρικο σκυλί

 

που του λιγόστεψε η μνήμη.

 

Ασαφές

Asobi Seksu - Deep Weird Sleep

 

Κυριακή απόγευμα ... ένα πικρό καφέ θα πιώ

Piano Magic - Luxembourg gardens

Καθισμένος κάπου έξω,

σε θέση ανούσιας παρατήρησης,

 

τα αντικείμενα αλλάζουν θέσεις ελάχιστα,

προσπαθώντας να με πείσουν ότι όλα είναι ακίνητα,

ότι όλος ο κόσμος είναι ακίνητος,

μέχρι να με πλησιάσουν,

 

και να με κάνουν μια χαψιά

Forever

 

 

 

Miles Davis - Summertime

 

Άνθρωποι της βροχής

 

 

Boogie Bill Webb - Big Road Blues

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               

 

 

Birdwatching

 

Thievery Corporation - Tower Seven

 

 

Ενα σημείο που μ' αρέσει να έρχομαι.

 Στέκομαι και παρατηρώ τους γέρους περιπατητές,

τ' αγόρια με τις μοτοσυκλέτες,

το κορίτσια σχεδον πάντα σε παρέες,

τα παιδιά πάντα να τρέχουν,

 

 και αν είμαι στ'α αλήθεια τυχερός ...

... και τα πουλιά.

Προς τα εκεί που έπεφτε η νύχτα και η ομίχλη

 

Thievery Corporation - Culture of Fear

 

 

Μόλις είδα την ομίχλη που ερχόταν έστριψα νότια.

Ηθελα να φτάσω ως τη λίμνη να δω πως θα φαινόταν μέσα σ' αυτή τη καταχνιά.

Αλλά το σκοτάδι που έπεφτε ήταν πιο γρήγορο.

Ετσι το ξανασκέφτηκα κι έκανα αναστροφή.

Στάθηκα λίγο σ' αυτό το σταυροδρόμι.

Ολη αυτη η αδειοσύνη μέσα στο γκριζομπλέ ήταν σαν ένα γιγάντιο πείραμα να είχε αποτύχει.

Ενώ τα σταγονίδια στον αέρα είχαν ένα βαρύ άρωμα δένδρων.

Που έπνιγε τους ήχους.

 Εστριψα προς τα χωράφια, ελπίζοντας η θάλασσα να μην είναι μακριά.

Για ν'αντικρύσω τον ύπνο των ανθρώπινων έργων.

 

 

 

 

 

 

 

 

Δύο άνδρες ένα μεσημέρι

Aria

 Είχα σχεδόν κάνει το γύρο της λίμνης και είχα βγάλει δεκάδες φωτογραφίες αλλά μόλις είδα τους δύο άνδρες να στέκονται κάτω από το δένδρο ένιωσα μιά ευχάριστη ταραχή καθώς η εικόνα μου έφερε στο μυαλό μιά παλιά κινεζική γκραβούρα που με είχε κάποτε εντυπωσιάσει. Ενας δάσκαλος μιλούσε στο μαθητή του κάτω απο ένα ψηλό πεύκο, στην άκρη υπήρχε ένα ποτάμι.

Εδώ δεν υπήρχε δάσκαλος και το ρυάκι, πίσω απ' τη φιγούρα με το κασκέτο, ήταν ξερό, μόνο οι δύο άνδρες που συζητούσαν τόσο ήρεμα, που αρκούσε ο αέρας στα φύλλα για να μην ακούγονται.

Υπήρχαν μόνο τρία σπίτια όλα κι όλα γύρω απ' τη λίμνη και όχι πολύ κοντά το ένα στο άλλο, το χωριό ήταν κι αυτό αρκετά μακριά, κι έτσι σκέφτηκα ότι αυτή η συνάντηση στο δένδρο στο μικρό γεφύρι -στο γεφύρι στέκομαι εγώ - είναι το κοινωνικό γεγονός της ημέρας, ίσως είναι η ώρα που περιμένουν κάθε μέρα.

Πίσω ένα μικρό περιβόλι έχει μια ταμπέλα, σκέφτηκα ότι πωλείται, ότι το αγόραζα μαζί με το μικρό σπίτι στα δεξιά μου,

μπροστά στο γεφυράκι και τη λίμνη, να ξύπναγα τα πρωινά κι έβλεπα τη λίμνη, μετά να σκάλιζα το περιβόλι, και μετά το μεσημέρι να πήγαινα κι εγώ μόλις η ζέστη δυνάμωνε κάτω απ' το δένδρο, πάνω στη πέτρα, και να μίλαγα για πράγματα λυτρωτικά ασήμαντα. 

Να ζούσα σ' αυτή τη λίμνη.

Γλυκό και μονότονο, καμία δέσμευση και καμία υπόσχεση.

 Ποιός το αντέχει;

Τόση ηρεμία.

 
Σε μία βδομάδα ξέρεις τι γίνεται σε κάθε λόχμη. 

...............................................................................................

Στο σπίτι, παίζοντας με τα χρώματα, μου γεννήθηκε ξαφνικά η ιδέα

να πλησιάσω εκείνη την εικόνα, την πρώτη που είχα δεί, 

και που κατά ένα τρόπο σίγουρο αλλά ανερμήνευτο με είχε φέρει εδώ,

γιά να διαπιστώσω, όχι χωρίς έκπληξη,

ότι όσο αφαιρούσα χρώματα, φώς, αντιθέσεις,

κάτι, κάπου, σ' ένα χώρο που μόλις αισθανόμουν ότι υπήρχε,

 το ισοζύγιο παρέμενε σταθερό.