Radio Nowhere

Sushi girls

 

Mojave 3 - puzzles like you

 

Τυφλό μεσημέρι

Black Heart Procession -Tropics Of Love

Σιωπηλό χωριό

Slowdive - Miranda

Νότια της λίμνης,

εκεί που δεν θα ήθελες να υπάρχεις, 

είναι ένα χωριό,

 

Ο δρόμος τελειώνει εκεί, 

πολλά πράγματα,

που δεν είναι πράγματα,

φαίνεται να τελειώνουν εκεί,

 

 

πρώτα τελειώνουν οι ήχοι,

οι ομιλίες των ανθρώπων,

και η μουσική, 

 

αχνά ίσως ν' ακούγονται κάποια σουρσίματα,

που πνίγονται μέσα σε μιά αδυναμία,

που υποβάλλει όλους ατέρμονα κάθε ώρα της μέρας,

 

να στέκονται σε μιάν άτεγκτη αναμονή,

 

γιά κάτι τόσο αόριστο, 

που ήδη το έχουν ξεχάσει,

και,

σημαντική σημείωση,

 

άλλο αναμονή

άλλο ελπίδα,

 

η αναμονή είναι αυτόματο,

η ελπίδα είναι μιά λάμψη

στο κέντρο του μυαλού,

 

η αναμονή είναι ο μηχανισμός,

να στεγνώνεις την κάθε μέρα,

 

να είσαι άδειο ρούχο,

 

κρεμάστρα ανούσιων σκέψεων,

 

 

που αν δεν έχεις που να κοιτάξεις,

τις λες κουράγιο,

 

τέτοια μηχανικά τεχνάσματα,

μαθαίνουν από παιδιά,

 

η τέχνη του ν' αντέχεις,

 

είναι ο χώρος,

που θα ζήσεις όλα τα υπόλοιπα χρόνια,

 

η τέχνη του να σβήνεις,

γιατί δεν έχεις τι να κάνεις,

 

 

να σκύβεις,

γιατί είναι πιό ανώδυνο,

 από το να σκέφτεσαι,

 

γιατί όλα τα σχέδια έχουν μελετηθεί

να είναι αποτυχημένα,

αυτό είναι η λύση της αναμονής,

αυτό φέρνει όλη αυτή την σιωπή,

η γνώση,

η απλή, 

και πιό αδυσώπητη και φριχτή απ' όλες

αλήθεια,

δεν υπάρχει ελπίδα,

δεν θα ξεφύγεις ποτέ.

Μετά τη βροχή

 

 

 

Hooverphonic - Eden

 

 

 

Ολη τη νύχτα έπεφτε μιά σιγανή βροχή,

 

 

δεν ήθελα να κοιμηθώ,

 

 

ήθελα να την περπατήσω,

 

 

να βρέξω το παντελόνι μου σε πράσινο χορτάρι,

 

 

και με τα μαλλιά μου να στάζουν,

 

 

ν' αναπνέω τις σταγόνες σα ψάρι ή σα βατράχι,

 

 

αλλά με πήρε ο ύπνος καθιστό στο κρεβάτι,

 

κι όλα αυτά δεν έγιναν ποτέ.

 

Ομίχλη στη λίμνη

 

Piano Magic - Certainty

 

Η πέμπτη βόλτα στη λίμνη έγινε μέσα σε πυκνή ομίχλη

περπατούσα κι άκουγα μόνο την ανάσα μου

είδα μόνο μιά γυναίκα στην αρχή, που πήγαινε άκρη άκρη σα για να με αποφύγει

σα να ήμουνα κάτι ξένο

έβλεπα καθαρά μόνο την όχθη που βρισκόμουν

η άλλη χανόταν μέσα σε κάτι που δεν γινόταν να παραβιαστεί

όλα έμοιαζαν πιό μοναχικά, σαν μια συνομιλία να είχε διακοπεί χωρίς κανείς να το θέλει αλλά και χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα

κατά τόπους υπήρχε μια διαφάνεια

που η αναιμία του υπόλοιπου χώρου την έκανε να φαντάζει ακόμα πιό παράξενη

ή σου αποκάλυπτε μια εικόνα που ενώ είχες ξαναδεί τώρα ήταν άλλη

σαν ο χρόνος να είχε πρώτα υγροποιηθεί

και μετά να γινόταν ένας βαρύς ατμός που του έκανε κόπο να αποχωριστεί το τώρα.

Λάθος και τιμωρία

 

Bonobo - Noctuary

Το καλοκαίρι βαθαίνει,

 

το καταπίνει μιά θάλασσα 

που δεν είναι.

Δίπολο

 

Pale Saints - Featherframe

 

Το μυστικό της λίμνης

 

Labradford-Lake Speed

 

 

Άμυνα

Cesaria Evora - Crepuscular solidao

Hokusai

 

 

Κάνω ένα παρένθετο ποστ γιατί η χαρά δεν με αφήνει, πρέπει κάπως να σημειώσω αυτή τη μέρα στη ιστορία ...

Βρήκα κάπου μαζεμένα όλα τα έργα του Γιαπωνέζου ζωγράφου Hokusai, συνέλλεξα εκατό απ' αυτά και τα έβαλα σ' ένα άλμπουμ που βρίσκεται στη δεξιά στήλη ή εδώ  http://radionowhere.typepad.com/photos/hokusai/index.html

Σκέφτομαι να κάνω το ίδιο και με τον άλλο αγαπημένο (ίσως και περισσότερο) τον Hasui, που τώρα τον έχω χύδην μαζι με άλλους στο άλμπουμ Japanese Art.

Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω τι μου δίνουν αυτά τα έργα, καταρχήν με κάνουν ευτυχισμένο, πρωτεικά χαρούμενο, όπως η θέα ενός μωρού, το πρόσωπο φίλου που έχω να δω χρόνια και τον βρίσκω μια χαρά, ένα όνειρο ότι έχω ξαναγεννηθεί και είμαι πάλι παιδί, να ξαναζήσω με πλήρη τώρα συναίσθηση όσα πέρασαν τότε τόσο γρήγορα και η μνήμη τους ξέφτισε.

Κάπως έτσι είχα νιώσει όταν πρωτοείχα δει τα έργα του Θεόφιλλου στη Μυτιλήνη, ειδικά τα μεγάλα τοπία του και του Βαν Γκογκ στο Άμστερνταμ αλλά με τους δύο αυτούς Γιαπωνέζους τα συναισθήματα είναι πολύ ισχυρότερα, τσουνάμι κανονικό.

"Απο τα εξι κιολας χρονια μου, ενιωσα την παρορμηση να απεικονιζω τα πραγματα. Μεχρι τα πενηντα μου, ειχα κανει μια εκθεση ζωγραφικης' κι ωστοσο, τιποτα απ' οσα εκανα μεχρι τα εβδομηντα μου δεν με ικανοποιουσε. Μονο οταν εγινα εβδομηντα τριων χρονων, μπορεσα να διαισθανθω, ισως κατα προσεγγιση, την αληθινη μορφη και φυση των πουλιων, των ψαριων και των φυτων. Ετσι, στα ογδοντα μου θα εχω επιτελεσει μεγαλες προοδους' στα ενενηντα θα εχω εισχωρησει στην ουσια των παντων, στα εκατο, θα 'χω  στα σιγουρα ανεβει σε ενα επιπεδο υψηλοτερο, υπερανω πασης περιγραφης, κι αν αξιωθω να φτασω στα εκατον δεκα, τα παντα, καθε σημειο και καθε γραμμη, θα αναπνεουν.

Προσκαλω οσους ζησουν οσο εγω να επαληθευσουν αν θα 'χω εκπληρωσει αυτες τις υποσχεσεις. Αυτα τα εγραψα εγω σε ηλικια εβδομηντα πεντε χρονων, εγω που παλια λεγομουν Χοκουσάι και τωρα Χουακίβο-Ρογί, εγω, ο γερος που η ζωγραφικη του πηρε τα μυαλα*."

*Ο Χοκουσάι πέθανε σε ηλικία 89 χρονών.